Reality รักแห่งสยาม
posted on 04 Dec 2007 15:41 by jmaneekul in o-heart
ก่อนหน้านี้ใครๆก็มาเขียนรีวิวหนังเรื่องรักแห่งสยามกัน
ยังไม่ได้ไปดูหรอกค่ะ…แต่สะดุดกับชื่อหนังตั้งแต่แรกต่างหาก
เพราะมันเหมือนกับที่เกิดในชีวิตจริงๆนะสิคะ
ตอนแรก…โห…โห…โห…ไทม์แมชชีนแว๊บมาเลย
เขียนแล้วก็แอบเขิน……คริคริคริ
เจอกับคุณผู้ชายครั้งแรกในงานสมาคมสถาปนิก
แบบเค้าได้รางวัล…บริษัทเราก็ได้รางวัล
แต่ก็เฉยๆค่ะ…แค่นึกว่าคนอะไรตัวสู้งสูง
มองไปทางไหนก็เห็นคนนี้แถวๆปลายลูกตาตลอด
อีกวันไปเดินดูงานเจอเพื่อนที่จุฬา..เม้าเพลินๆ
คนนี้เดินเข้ามาอีกแระ….แนะนำเพื่อนให้รู้จักด้วยสิ
เอ้อ…เอ้อ..เอ้อ…ไรฟระ มุขนี้มันยังเหลือในโลกอีกเรอะ
เปล่าค่ะ…ไม่ได้คุย…หันไปมองแล้วคุยกับเพื่อนต่อ
เสร็จแล้วต่างคนก็หายไปในโลกของตัวเอง..เป็นปี
เพื่อนบอกมีคนขอเบอร์แน่ะ…..อะไรกันเนี่ย
เคยนึกอยากถามเหมือนกันค่ะว่าเห็นรูปทองของชั้นหรือไง
คือว่าไม่ได้สวยออร่าแบบน้องแพนเค้ก…แถมโทรมๆดำๆ 
กลัวคำตอบค่ะ…เลยไม่ถามดีกว่า….ไม่รู้ก็ได้
เปล่านะคะ…เบอร์ก็ไม่ได้ให้….ไม่รู้จักเอาไปทำไม
แถมตอนนั้นติดเพื่อน….เป็นพวกติดสอยห้อยตามวงเหล้า
จนวันหนึ่งเพื่อนที่ทำงานอยู่ที่เดียวกับคุณผู้ชายโทรมา
มีคนขอคุยด้วยแน่ะ…..เพื่อนพูดแล้วก็มีเสียงอีกคนตามมา
ตอนนั้น..อ๋อ..มันคงจะหางานมาให้ทำ….สวัสดีค่า
กินข้าวด้วยกันไหมครับ…..หา…หา…ช๊อคอึ้งงงงง
มันจะมาไม้ไหนกับเราเนี่ย…( แต่ในใจแอบกรี๊ด 555+)
เป็นคนนิสัยเสีย…ชอบลองของ…หุหุ
นัดมาเล้ย ( นึกในใจได้กินของฟรีแล้วเฟร้ย )
สยามครับสยาม….เจอไม้ตอบรับทันควันคงตกใจเหมือนกัน..กร๊าก
เรียน A.u.a.เสร็จแล้วค่อยเจอกันนะครับ..เด็กเรียนวุ้ย
ตั้งแต่เกิดเป็นตัวตนไม่เคยนัดกินข้าวกับคนไม่รู้จักเลยนะ
แล้วจะเจอกันตรงไหนดีหล่ะเนี่ย..คิดๆหน้าก็จำไม่ได้ด้วยแล้ว
ต้องปักดอกไม้แดงให้จำได้ไหมฟระ…..ตายหล่ะวา
ป้ายรถเมล์หน้าสยาม…..ได้ไหมครับ..นัดสาวที่ป้ายรถเมล์เรอะ
ไม่เอา..ไม่เอา..ไม่เอา…..ใครจะไปรอคุณป้ายรถเมล์ยะ
คือความจริงจำหน้าำเค้าไม่ได้ค่ะ….ขืนไปรอไม่รู้คนไหนแน่
รอดังกิ้นแล้วกัน……..อือ..คุณผู้ชายเป็นคนแปลกค่ะ…
บอกแล้วว่าชอบลอง…อิอิ…แล้วมันก็กลายเป็น…
จุดเริ่มของตำนานรักแห่งสยามบทที่หนึ่งของแท้ๆในโลก
หลายคนก็คงมีอดีตกับสยามเหมือนๆกันใช่ไหมคะ
แต่ชีวิตจริงไม่ใช่ละครหลังข่าว….ไม่ใช่หนังในโรง
มันคงไม่แฮปปปี้เอนดิ้งหรือดราม่าสุดขั้ว…….
มันก็แค่จุดเริ่มต้นของภาคใหม่….ที่เราต้องกำหนดเองค่ะ
