ยายแม่บ้าน

ช่วงปิดเทอมที่บ้านไปรับสมาชิกใหม่มา

หวังจะให้มาช่วยแบ่งเบาภาระน้องคอมไปบ้าง

( ที่หวังจริงๆคือแบ่งคอมมาให้แม่บ้าง..คริคริ)

เลยไปถอยเจ้าDS อ้วนมาเครื่องนึง....รู้จักไหมคะ

คือ gameboy รุ่นพัฒนาล่าสุดนี่หล่ะค่ะ.....

ไม่รู้จักก็จิ้มๆดูรายละเอียดเลย...WIKIช่วยท่านได้

ปรกติที่บ้านไม่นิยมเกมบอย...เล่นแต่เกมเพลย์

อยากเล่นเกมบอยก็เล่นผ่านemu ในคอม

แล้วพักหลังสามสี่ปีนี่เล่นแต่เกมออนไลน์ตลอด

แต่มันถึงที่ทำบาปร่วมกันมามังคะ.....ฮี่ฮี่

กลุ่มเพื่อนสาวน้อยเธอมีกันคนละเครื่อง....( ถึงคราวซวยของแม่ )

ไอ้เจ้านี่มัน wifi กันได้..จ๊าก เล่นเกมได้พร้อมๆกัน

เธอก็มารบเร้าเอาสิคะ.....เปล่าค่ะไม่ซื้อให้...เหี้ยมมะ

เก็บตังค์ซื้อเองสิยะ.....เธอเก็บเล็กผสมน้อยมา 3 เดือนตั้งแต่เปิดเทอม

ระหว่างนั้นแม่ก็หาข้อมูลโดยละเอียดไปเรื่อย

ไม่อยากให้เธอได้มาง่ายๆค่ะ.....เธอจะได้รู้คุณค่าของที่ซื้อมาเอง

สุดท้ายก่อนปิดเทอมเธอเก็บเงินได้เกือบ 4 พัน

ไม่พอหรอกค่ะ ถ้าเป็นรุ่นใหม่ก็ 8พัน เลยตกลงจะไปซื้อรุ่นเก่ากัน

เป็นบทเรียนแห่งการใช้ชีวิตพอเพียงต่อการซื้อ

แต่ขนาดนั้นก็ราคา 6 พันกว่าค่ะ.....เงินไม่พอสินะ

พ่อบอกให้เธอเอาของเล่นที่ไม่อยากเล่นไปประกาศขายในเนท

ก็รวบรวมกัน....ทำ list แล้ว.....ลองเอาไปขายญาติๆ

สุดท้ายก็ได้เกือบครบค่ะ...เอาหล่ะที่เหลือแม่จะออกให้นะ

คุณยายรู้เรื่องจะซื้อให้......ไม่หรอกค่ะ....แม่ไม่ปลื้ม

ตกลงกันแล้ว...ปิดเทอมวันแรกก็ไปสะพานเหล็กกัน

ไม่ได้มานานมากกกกกก...ตั้งแต่ไม่ได้แตะเครื่องเพลย์

ตั้งใจจะไปซื้อร้านที่เพื่อนแนะนำมา.....เค้าไม่มีรุ่นเก่าขายแล้ว..T T

ทำไงดี..ทำไงดี....พี่ไม่อยากได้รุ่นใหม่เหรอครับ...

เอาฟระสนองความตั้งใจในการเก็บเงินของเธอ...แม่ออกที่เหลืออีก 3พันให้แล้วกัน

พอหันมาถามเธอว่าจะเอาไหม.....เจ้าอ้วนคงมีวาสนาร่วมกัน

แต่ผมขายเครื่องผมให้พี่แล้วกัน...ของผมเล่นเอง..อ้าววววววววว

เครื่องมือสองเหรอเนี่ย.....แต่พอดีเค้ารู้จักกับเพื่อนมีการันตีมาอย่างดี

ถามสาวน้อยว่าจะเอาไหม...เธอลูบๆอยู่ซักพัก...มันก็ใหม่ดี

เครื่องใหม่ๆ......เราเล่นมันก็เก่าเหมือนกันเนอะแม่

ดูสภาพแล้วยังกิ๊กใสเลยค่ะ....เจ้าของร้านอัธยาศัยดีมั่กๆ

สุดท้ายเราก็ได้เจ้าน้องอ้วนกลับมา....พร้อมซี้ใหม่กับเจ้าของร้าน ( หล่อด้วยค่ะ ^ ^ )

ดีใจที่เธอไม่ร่ำร้องจะเอารุ่นล่าสุดตามเพื่อน....อย่างน้อยบทเรียนนี้ก็สอบผ่าน

จะเป็นพ่อแม่ต้องใจแข็งค่ะ....แม้ว่าบางครั้งมันดูโหดร้ายแต่สุดท้ายเค้าก็คงเข้าใจ ^ ^

ปล.....แต่สุดท้ายปิดเทอมแม่ก็ต้องเป็นคนเล่นน้องอ้วน..ส่วนเธอครอบครองคอม...แงแง

ไม่กี่วันแม่สาวน้อยที่บ้านสร้างเรื่อง ปวดหัวมึนตึ๊บ มันช่างเป็นวันที่สุดเซ็งจริงๆ แค่นึกก็...

วันนั้นก็ไปรับกันตามปรกติ คอยแล้ว 4 โมงก็แล้ว ฝนมันก็จะตก แล้วต้องมาตกเวลาราชการซะด้วย สักพัก เธอวิ่งมาบอก ครูให้ส่งเย็บเล่มวิชา นาฎศิลป์วันนี้ ม่ายงั้นโดนหักคะแนน ( เรื่องคะแนนสำหรับเธอเรื่องใหญ่ค่ะ ) แม่ก็บอก อูยคะแนนเดียวเองไปเหอะ เธอก็ไม่ยอม หนูไม่มีกระดาษกาวผ้าน่ะแม่ ไปซื้อก่อน
แล้ววันนั้นมันก็เป็นวันจันทร์ ใครเค้าจะมาขายของหน้าโรงเรียน จะได้เสียเงิน 2000 สิ
มันก็ย่อมไม่มีขายเป็นธรรมดา
แม่ไปซื้อที่ร้านใหญ่กัน เอากะเธอ
เอ๊ย เรามีเรียนเปียโนกันนะ
แปปเดียวน่า
ก็เดินกันไป ซื้อเสร็จ ต้องเย็บเล่มอีก เจ้า ที่เย็บก็เย็บแบบหนาๆไม่ได้ ต้องเย็บทีละนิด
เสร็จแล้ววุ้ย นึกอยู่ในใจ
เพื่อนฝากมาส่งด้วยแม่ เค้าไม่มีกระดาษกาว
มันต้องจัดการของเพื่อนให้เสร็จอีก
กว่าจะเสร็จไม่ต้องลงไม่ต้องเรียนมันแล้ว
กลับไปส่งฝนก็ตก เธอก็ไม่สนใจ วิ่งไปเพราะกลัวไม่ทัน
ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะมาเจอกันตรงไหน
เอาละสิ เธอหายจ้อย รอแล้ว รอ อีก
ไม่มี ไม่มี ทำไงดีหว่า
โทรไปบอกครู ไม่ไปแล้วนะคะ
สักพัก ครูโทรบอก นี่ไง มาแล้ว
คราวนี้ ก็งงสิ
ไรครู รอลูกอยู่นี่ไง
แล้วคุณเธอก็เม้าสิ หนูนั่งรถมาเองง่ะแม่
คราวนี้ก็โดนน่ะสิ ปรอทปรูดเลย
ทำไมไม่โทรหาก่อน ไปเองได้ไง ฯลฯ
เธอก็ขอโทษ หนูไม่ทำแล้วแม่
ยังดียังดี เค้าไม่พาไปไหนน่ะเนี่ย ฝนก็ตก
แต่อย่างน้อยก็เป็นประสบการณ์ชีวิตเธอ คราวหน้าคราวหลัง สติควรจะมีก่อน เฮ้อ