ยายแม่บ้าน

เขียนจูนไรท์มาเกือบครบแล้ว อารมณ์ย้อนอดีตนี่ก็แปลกดี

เหมือนความสุขช่วงนั้นมันก็อยู่กับเราตลอด แต่ฝุ่นจับหนา

พอปัดฝุ่นออกสักนิด มันก็คมชัดแจ่มแจ๋วยิ่งกว่า Sony bravia ซะอีก

เห็นเดี๋ยวนี้เค้ากรี๊ดกราด มานะมานี ปิติชูใจ...ไม่รู้จักเลยค่ะ

สมัยที่เรียนต้อง สุดา คาวี ไม่ใช่คุณคาวี สววรค์เบี่ยง นะ 555+

กับเด็กหัวจุกทาอายแชโดว์เขียวปั๊ด ......ได้ดีเพราะน้องจุกนี่แหละค่ะ

แล้วยังมีดอกสร้อยสุภาษิต แปลกที่ตอนนี้ก็ยังจำได้เกือบทุกบท

อยุ่ในระบบการศึกษาที่มี ป.7 และก็ ม.ศ. 1-5 เรียนม.ปลายแค่ 2 ปี

พออยู่ม.ศ.3 กระทรวงเกิดอยากเปลี่ยนใหม่เป็นแค่ป.6 แล้วมี ม.1-ม.6

ตอนนั้นมาอยู่ที่สตรีวิทย์ ยุ่งค่อดเพราะปรกติมีแค่ 5 ระดับ กลายเป็น6

ห้องเรียนก็มีเท่าเดิม..นักเรียนเพิ่มอีก 1 ชั้น โอ้โหกระทบชีวิตนักเรียนอย่างแรง

มีน้องใหม่ ทั้งรุ่น ม.ศ.1 กับ รุ่นม.1เข้าพร้อมๆกัน จำได้ว่าเป็นรุ่นจุดแดง

โรงเรียนต้องจัดเรียน 2 ผลัด เช้า กับ สาย แล้วมันจะมีช่วงเหลื่อมกัน

เดินเรียนค่ะ ไม่มีห้องเป็นของตัวเอง ช่วงเค้าพักกลางวัน เราก็จะไปใช้ห้อง

แล้วก็โยกย้ายไปเรื่อย แต่พอม.ปลายก็ได้ห้องเป็นของตัวเอง

แล้วก็มาสอบเอนทรานซ์.....สุดยอดแห่งการวัดใจ

เค้า้จะให้เลือก  6 อันดับ หรือ 5 หว่า....ไม่ค่อยแน่ใจนานแย้ว

เราก็ต้องเดาว่าความสามารถเราประมาณไหน...เลือกไปค่ะ..ลุ้นมากกก

ตอนสอบเลือก ถาปัด 3 อันดับ 3 มหาลัยกับ ธรรมศาสตร์ และก็เกษตร

สอบแค่ เลข อังกฤษ ฟิสิกส์ ความถนัดถาปัด ความถนัดทางศิลป์

อ้อ มีเคมีเพิ่มมาอีกอย่างเพราะใจไม่ถึง เลือกถาปัด 6 อันดับไม่ไหว

แค่นั้นเอง..ไม่เห็นต้องสอบเยอะแยะมากมายเหมือนเดี๋ยวนี้

ตอนเรียนก็ชิวมาก เพราะไม่ใช้คะแนนโรงเรียน ได้ทำกิจกรรมเยอะแยะ

เด็กเดี๋ยวนี้เครียด ไหนจะคะแนน GPAX คะแนนONET GAT PAT 

ไม่มีเวลาทำกิจกรรมสนุกสนานเลย แต่ก่อนต้องไปงานนิทรรศการสวน

ที่โรงเรียนสวนกุหลาบ....สนุกสนานเลยค่ะ งานจะใหญ่มาก

พอประกาศผลเอนท์ จะได้ลุ้นอยู่หน้าจอทีวีตอนเที่ยงคืน

จะเห็นชื่อวิ่งไปเรื่อยๆจนถึงเลขที่ชื่อเรา.....เหมือนหลุดพ้น 555+

แล้วก็จะไปดูชื่อซ้ำที่สนามจุ๊บที่จฬา..ไม่ต้องถึงกับเอาเทียนไปดูหรอกค่ะ

แต่ก็อยากเห็นชื่อเราบนบอร์ด เอานิ้วจิ้มๆๆๆๆ หุหุ

อดีตมันก็ดีหยั่งงี้แหละค่ะ..พอปัดฝุ่นสักนิด

จะไอ จะจาม แต่ก็ได้เ็ห็นสิ่งคุ้นเคย ของวินาทีความสุข