ยายแม่บ้าน

ตั้งแต่เขียนจูนไรท์........ มีความสุขอยุ่หลายอย่างค่ะ

พอเริ่มเขียนถึงอดีต เวลาถอยหลังกลับไปความสนุกตอนนั้นมันกลับมา

แต่ที่รู้สึกดีที่สุด คือ การกลับไปคุยกับพ่อกับแม่นานๆ ถามเรื่องเก่าๆ

เค้าคงอยากเล่าอยู่แล้ว  แต่ไม่เคยมีใครถามเป็นเรื่องเป็นราว

พ่อพูดถึง อดีตตอนเรียนโรงเรียนเขมะสิริอนุสรณ์อย่างภาคภูมิใจ

มันโรงเรียนผู้หญิงนี่พ่อ....แล้วเข้าไปเรียนได้ยังไงเนี่ย

พอเริ่มถามตรงนี้......พ่อก็จะเริ่มเล่าถึงตอน ป.4....โอ้โห

พ่อสอบได้ที่ 1 ด้วยน้า...แล้วตาก็เป็นประกายวิ้งๆ ดูมีความสุขมาก

เป็นนักเรียนประจำอยู่ได้แค่ป.4 แล้วต้องย้ายไปเรียนเทพศิรินทร์

สมัยก่อนเรียนกันในวัง หลังรพ.วชิระ ไม่ใช่ที่เขมะตอนนี้

แล้วพ่อก็เริ่มเล่าเรื่องย่า บ้านที่วรจักร ไฟไหม้ครั้งใหญ่

สนุกมากเลยค่ะ ....นั่งฟังได้นานๆ ทั้งที่ปรกติเค้าไม่ค่อยเล่าอะไร

พอคุยกับแม่เรื่องรถราง....สมัยก่อนแม่นั่งไปทำงานทุกวัน

แม่เป็นครูสอนตัดเสื้อ ร.ร.ที่ดังที่สุดสมัยนั้น ชื่อ ศ ณ ป้อมเพชร

ร.ร.อยู่แถวก่อนถึง โรงหนังเฉลิมกรุงค่ะ รับนักเรียนมาอยู่ประจำด้วย

มีจัดแฟชั่นโชว์ทุกอาทิตย์ ที่โรงแรม ดาราดังๆมาเดินแบบกัน

เล่าครั้งแรกที่แม่ได้รับเลือกไปยืนหมุนสลาก กินแบ่งรัฐยาล

คือ..แม่เป็นคนสวยค่ะ....( ผิดกับลูกลิบลับ) จะได้ไปทำโน่นทำนี่

พูดถึงตรงนี้แม่ก็ยิ้มสวยปิ๊งๆ หน้าอ่อนวัยลง หลายขีด 555+

รู้สึกดีจริงๆที่ได้เขียนจูนไรท์เล่าอดีต....ที่ทำให้ทั้งบ้านมีความสุขอีกครั้ง