ยายแม่บ้าน

ก่อนหน้านี้ใครๆก็มาเขียนรีวิวหนังเรื่องรักแห่งสยามกัน

ยังไม่ได้ไปดูหรอกค่ะ…แต่สะดุดกับชื่อหนังตั้งแต่แรกต่างหาก

เพราะมันเหมือนกับที่เกิดในชีวิตจริงๆนะสิคะ

ตอนแรก…โห…โห…โห…ไทม์แมชชีนแว๊บมาเลย

เขียนแล้วก็แอบเขิน……คริคริคริ

เจอกับคุณผู้ชายครั้งแรกในงานสมาคมสถาปนิก

แบบเค้าได้รางวัล…บริษัทเราก็ได้รางวัล

แต่ก็เฉยๆค่ะ…แค่นึกว่าคนอะไรตัวสู้งสูง

มองไปทางไหนก็เห็นคนนี้แถวๆปลายลูกตาตลอด

อีกวันไปเดินดูงานเจอเพื่อนที่จุฬา..เม้าเพลินๆ

คนนี้เดินเข้ามาอีกแระ….แนะนำเพื่อนให้รู้จักด้วยสิ

เอ้อ…เอ้อ..เอ้อ…ไรฟระ  มุขนี้มันยังเหลือในโลกอีกเรอะ

เปล่าค่ะ…ไม่ได้คุย…หันไปมองแล้วคุยกับเพื่อนต่อ

เสร็จแล้วต่างคนก็หายไปในโลกของตัวเอง..เป็นปี

เพื่อนบอกมีคนขอเบอร์แน่ะ…..อะไรกันเนี่ย

เคยนึกอยากถามเหมือนกันค่ะว่าเห็นรูปทองของชั้นหรือไง

คือว่าไม่ได้สวยออร่าแบบน้องแพนเค้ก…แถมโทรมๆดำๆ

กลัวคำตอบค่ะ…เลยไม่ถามดีกว่า….ไม่รู้ก็ได้

เปล่านะคะ…เบอร์ก็ไม่ได้ให้….ไม่รู้จักเอาไปทำไม

แถมตอนนั้นติดเพื่อน….เป็นพวกติดสอยห้อยตามวงเหล้า

จนวันหนึ่งเพื่อนที่ทำงานอยู่ที่เดียวกับคุณผู้ชายโทรมา

มีคนขอคุยด้วยแน่ะ…..เพื่อนพูดแล้วก็มีเสียงอีกคนตามมา

ตอนนั้น..อ๋อ..มันคงจะหางานมาให้ทำ….สวัสดีค่า

กินข้าวด้วยกันไหมครับ…..หา…หา…ช๊อคอึ้งงงงง

มันจะมาไม้ไหนกับเราเนี่ย…( แต่ในใจแอบกรี๊ด 555+)

เป็นคนนิสัยเสีย…ชอบลองของ…หุหุ

นัดมาเล้ย  ( นึกในใจได้กินของฟรีแล้วเฟร้ย )

สยามครับสยาม….เจอไม้ตอบรับทันควันคงตกใจเหมือนกัน..กร๊าก

เรียน A.u.a.เสร็จแล้วค่อยเจอกันนะครับ..เด็กเรียนวุ้ย

ตั้งแต่เกิดเป็นตัวตนไม่เคยนัดกินข้าวกับคนไม่รู้จักเลยนะ

แล้วจะเจอกันตรงไหนดีหล่ะเนี่ย..คิดๆหน้าก็จำไม่ได้ด้วยแล้ว

ต้องปักดอกไม้แดงให้จำได้ไหมฟระ…..ตายหล่ะวา

ป้ายรถเมล์หน้าสยาม…..ได้ไหมครับ..นัดสาวที่ป้ายรถเมล์เรอะ

ไม่เอา..ไม่เอา..ไม่เอา…..ใครจะไปรอคุณป้ายรถเมล์ยะ

คือความจริงจำหน้าำเค้าไม่ได้ค่ะ….ขืนไปรอไม่รู้คนไหนแน่

รอดังกิ้นแล้วกัน……..อือ..คุณผู้ชายเป็นคนแปลกค่ะ…

บอกแล้วว่าชอบลอง…อิอิ…แล้วมันก็กลายเป็น…

จุดเริ่มของตำนานรักแห่งสยามบทที่หนึ่งของแท้ๆในโลก

หลายคนก็คงมีอดีตกับสยามเหมือนๆกันใช่ไหมคะ

แต่ชีวิตจริงไม่ใช่ละครหลังข่าว….ไม่ใช่หนังในโรง

มันคงไม่แฮปปปี้เอนดิ้งหรือดราม่าสุดขั้ว…….

มันก็แค่จุดเริ่มต้นของภาคใหม่….ที่เราต้องกำหนดเองค่ะ