ยายแม่บ้าน

 สองสามปีมานี้...สงครามที่ดุเดือดในโรงเรียนของสาวน้อย

น่าจะเป็นเรื่องซอยผม....สู้กันดุเดือดทั้ง 2 ฝ่าย

สู้กันมายาวนานยังกับสงครามครูเสด.....กฏเหล็กที่มีมานาน 

ครูออกกฏมาทุกรูปแบบ...แต่ก็ไม่เห็นมีใครจะเชื่อ

ก็ยังเห็นซอยกันมาระนาว.....เพราะมันเป็นทั้งกระแสและแฟชั่นมั้งคะ

บางครั้งก็ตลกดี....มีให้เห็นหลายหลากแบบ

ติดกิ๊บทั้งหัวแทบจะหาช่องว่างไม่ได้เพื่อให้ผมมันเรียบ

ถ้ามันไม่ไหวก็หาวิกมาใส่....ตอนหลังโรงเรียนไม่ยอม

บางครั้งเดินมาเข้าร้านทำผมให้ถักเปียให้เพราะมันสั้นถักเองไม่ไหว 

พอถึงเวลาตรวจผม..........โห..เยอะมากค่ะ

โรงเรียนเรียกไปตัด.....ครูตัดให้เลยค่ะ....ฟังโหดเนอะ

แต่ลับหลังครู.....พวกเธอไปแอบซอยในห้องน้ำเพิ่มกันเอง

แล้วมันก็ออกมาเป็นทรงแหลมๆเหมือนเดิม

ส่วนตัวแล้วว่าโรงเรียนก็เหมือนกรอบหนึ่งของสังคม

นอกจากเราไปเรียนแล้วเรายังต้องเรียนรู้การอยู่กับกรอบอีกด้วย

สมัยเรียนก็ไม่ได้เป็นคนมีกรอบมากมายนะคะ

แม้โรงเรียนจะบังคับตัดผมสั้นแต่ก็ไม่เคยตัดบ๊อบมาตรฐาน

เคยนั่งคิดเหมือนกันค่ะ..ไอ้ทรงนักเรียนนี่มันมีมาตรฐานจากอะไร

คนเราเค้าให้กฏอะไรมาแล้วก็ชอบทำตามๆกันไป...ไม่วิเคราะห์

ครูบอกว่ามันจะไม่ได้เป็นสาวเกินวัย...นั่งคิด...กับแค่ทรงผมเหรอ

ครูบอกว่าจะได้สนใจเรียนไม่ต้องมานั่งยุ่งกับหัวตัวเอง...เหอๆ

จริงๆก็ถามสาวน้อยเหมือนกันว่าหนูไม่อยากซอยผมหน่อยเหรอ

จิตตกนิดๆกลัวลูกไม่รักสวยรักงาม...มันเป็นโอตาคุไปแล้ว

แบบเป็นพวกแม่ด้านมืดค่ะ..อิอิ  แล้วก็สงสัยเรื่องความคิดของเด็ก

สาวน้อยบอกว่า หนูก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรเนี่ยแม่

ดังนั้นการซอยผมอาจเป็นการสะท้อนบุคคลิกของคนก็ได้มั้งคะ

บางคนมาโรงเรียนเพื่อเรียนไม่ใช่มาพารากอน..ดังนั้นไม่ต้องอวดทรงผม

บางคนไม่อยากซอยแต่ก็ต้องตัดตามเพื่อนเพื่อเข้ากลุ่ม

ดังนั้นสิ่งที่น่าจะสอนคือการรู้จักตัวเองและคิดทำในสิ่งที่ถูกต้อง

ไอ้ซอยแบบหลุดโลก.....กัดสีเนี่ยมันก็ดูไม่สมวัยไปหน่อย

การสั่งสอนให้มีระเบียบวินับมันควรจะสอนให้คิดด้วย

และควรจะหันมาดูเรื่องจริยธรรมมากกว่าวัตถุกันซะบ้างเนอะคะ

ไม่ใช่เติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่มีจริยธรรมแค่ปากแต่ควรมีแก่นด้วย

......................................................................................