SAY CHEESE
posted on 11 Jul 2007 16:44 by jmaneekul in o-girl
แต่ก่อนเป็นคนขี้ใจน้อย.แสนงอน.....ก่อนที่จะได้เป็นแม่
หลายครั้งที่สาวน้อยใส่อารมณ์ด้วยเพราะหลายๆอย่าง
ไม่ได้บอกว่าได้รับรางวัลแม่ดีเด่นมาจากไหนนะคะ
แต่เป็นเป้าหมายอยู่ในใจเสมอว่าจะพยายามอดทนกับลูกให้เพิ่มขึ้น
แต่ละช่วงชีวิตที่เติบโตมีหลายอย่างที่ต้องรับมือ
พ่อแม่ที่ไหนก็มีช่วงปรี๊ดแตกทั้งนั้นเพราะมันคือชีวิตไงคะ
ไม่ได้บรรลุความสงบมาจากไหน......พ่อแม่ก็คนธรรมดาๆ
ดังนั้นเลยต้องท่องเอาไว้เสมอว่าเป็นพ่อแม่ก็ต้องอดทน
เวลาที่บอกแล้วหูทวนลม.....พูดครั้งหนึ่งก็แล้ว..2ก็แล้ว...ไม่ขยับ
โมโหไปคงไม่ช่วยอะไร...ก็เลยมีหลายๆวิธีที่ทำ...
อันนี้เป็นประสบการณ์ที่ทดลองมาแล้วทั้งน้าน
1. นับ 10 ค่ะ....เบสิคขั้นที่1...นับให้ช้าเข้าไว้....อย่าออกเสียงด้วย...555+
2. นับ10ไปแล้ว..สติยังไม่มา....สูดหายใจลึกๆหลายๆที
3. มองทางบวก....พยายามให้ออกแนวขำค่ะ...ดุแบบขำๆ..
อันนี้ลองหลายครั้งแล้ว เวิร์คค่ะ
4. คิดก่อนพูด...ดุไปแล้วสถานการณ์มันจะดีขึ้นหรือเปล่า...
เพราะมันมีอารมณ์ประชดไงคะ.เธอแรงมาฉันแรงกลับ..ไม่จบ
5. ไม่ไหวจริงๆก็ทางใครทางมันไปซักพัก...โกรธง่ายหายไว..
เดี๋ยวก็กลับมาจ๊ะจ๋าเหมือนเดิม
6. บอกตัวเองว่าเด็กก็คือเด็กค่ะ เค้ามองอะไรที่แตกต่างจากเรา
ดังนั้นถ้ามันผิด..ก็เป็นหน้าที่ที่เราต้องสั่งสอน...
ทุกอย่างคงไม่ได้อย่างใจเราทั้งหมด
7. จบเรื่องแล้วก็จำเอาไว้แก้ปัญหาคราวหน้าค่ะกลับมานั่งทบทวน
ไม่ได้บอกว่าผู้ใหญ่ไม่มีวันผิด....บางครั้งก็ว่าเค้าไปแรงๆ..หงอยค่ะ
ชีวิตพ่อแม่ไม่ใช่เรื่องยากหรอก...แต่เป็นเรื่องของความรับผิดชอบ
แต่ยิ่งไปกว่านั้น....อะไรก็ไม่สำคัญเท่าความรัก...มันจะเป็นตัวช่วยของเราค่ะ


คล้ายๆ กัน แต่กลับกันแฮะ
#1 By เอื้องอลิน จตุรดา shakri เทพหมี น้ำตาล on 2007-07-11 16:50