ยายแม่บ้าน

จากที่เรียนมา..ความเป็นส่วนตัวทางสถาปัตยกรรมของแต่ละคน

จะอยู่ในพื้นที่ประมาณ 1.00 ม.x1.00 ม.....ถ้าจำไม่ผิดนะคะ..อิอิ

คนเราจะรู้สึกปลอดภัยโดยไม่มีการถูกรบกวน

เหมือนเวลาเราเข้าแถวต่อคิวหรือโหนบนรถเมล์

ถ้าไม่จำเป็น..แบบที่มันไม่แน่นนัก..เราจะมีที่ว่างไว้จะช่วงหนึ่ง

เราจะกันความเป็นส่วนตัวของเราไว้ ( ยกเว้นเวลาอินเลิฟ ) (^ ^ )

บริเวณบ้านก็เหมือนกัน....เราจะกันความเป็นส่วนตัวด้วย...รั้ว

นอกจากจะรู้สึกว่ามันปลอดภัยแล้วคือการประกาศอาณาเขตของเรา

สมัยก่อนที่บ้านไม่มีรั้วค่ะ....อยู่กันอย่างญาติๆรวมกันในพื้นที่ใหญ่ๆ

เวลาเดินผ่านบ้านไหนก็จะทักทายกัน....บ่อยครั้งที่ทำกับข้าวมาแบ่งให้ชิม

เวลาผ่านไป...จำนวนสมาชิกเริ่มเพิ่ม...ทุกบ้านขยับขยายตามอัตภาพ

สิ่งที่ตามมาคือรั้วต้นไม้....ไม่ก็รั้วโปร่งเตี้ยๆ...ที่ยังมองเห็นกันอยู่

บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนไปค่ะ......แต่เราก็ยังมีพื้นที่ใจให้กัน

ตอนนี้จะก้าวเข้าบ้านใครก็ต้องคิดมากกว่าเมื่อก่อน..ไม่ใช่เข้าออกตามใจ

แล้วไม่นานมานี้เองบ้านญาติทุบทิ้ง.....สร้างใหม่ทั้งหลัง

แล้วก็เกิดปรากฏการณ์ที่ไม่คิดว่าจะเห็นในบริเวณบ้าน

เค้าเสริมรั้วทึบสูงท่วมหัว..บอกเหตุผลกับใครๆว่าจะได้มองไม่เห็นเวลาเข้าห้องน้ำ

อึ้งค่ะ....ในที่ๆเราโตและเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก..คงไม่มีใครไปจ้องกันขนาดนั้น

ยุคของสังคมมันเปลี่ยนจริงๆนะคะ.....คนเราต้องการความเป็นส่วนตัวและมิดชิด

แต่ทำไมเค้าไม่นึกว่ากำลังล้อมตัวเค้าไว้ข้างในจากสังคมมากกว่า

ถึงแม้ว่าจะคุยกันเหมือนเดิม...มีขนมแบ่งกันบ้าง

แต่ขอบอกว่าความรู้สึกที่ให้กันมันหายไปพร้อมกับเจ้ารั้วทึบนั่น

และตอนนี้มันกำลังจะเหมือนกำแพงที่กั้นเราห่างไปทุกทีๆ

ทั้งทางสายตาและจิตใจเพราะความเป็นส่วนตัวนี่หล่ะค่ะ

.

ทึบแบบนี้หล่ะค่า