ยายแม่บ้าน

เมื่อ 2 ปีที่แล้วที่บ้านก็มีกิจกรรมแบบนี้เหมือนกัน

บ้านเก่าที่อายุ 50กว่าปี เกิดคานแอ่นกลาง ตกท้องช้างอย่างน่ากลัว

เลยต้องรื้อบ้านไม้เก่า 2 ชั้นไปปลูกบ้านชั้นเดียวให้ตากับยาย

จะได้ไม่ต้องตะเกียกตะกายขึ้นบันไดกันให้ทรมานอีก....เวลาเป็นเก๊าท์

พอรื้อแล้วพบว่าแม่เราสะสมสมบัติเยอะอะไรอย่างงี้........เฮ้อ

เป็นเครื่องเพชรก็ดีสินะคะ...คริคริ แต่เป็นพวกเครื่องครัวสารพัด

ซื้อมาก็เห่อๆทำไปที 2 ทีเก็บ เพราะขี้เกียจล้าง...ขี้เกียจเช็ด

แต่พอคุณจอร์จมาบอกมันยอดมากทีไร.....จะได้มาเกือบทุกที

เรียกวัดสระแก้วมาเก็บๆไปได้ไป 2 คันรถ ก็ยังมีที่ต้องเก็บไว้อีกบานเบอะ

นี่ 2 ปีมาแล้ว คุณยายเก็บๆรื้อๆจัดๆอยู่ก็ยังไม่เสร็จซักทีเลย

แต่ว่าเพราะต้องรื้อนี่หล่ะค่าเลยพบสิ่งที่จอร์จไม่ได้โฆษณาแต่มันสุดยอด

เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่คาดคิดว่ามันจะมีค่าขนาดนี้...............

ที่บ้านเวลาน้ำไม่ไหลจะมีโอ่งมังกรกับโอ่งแดงๆไว้สำรองน้ำ

ไม่มีใครสนใจเพราะเห็นตั้งแต่เกิดจนชินตาแถมฝุ่นจับเขรอะ

ตอนเด็กเคยแอบเอากุ้งที่แม่ซื้อมาแล้วมันยังไม่ตายไปปล่อยไว้ด้วยค่า

ไม่ได้รู้หรอกว่ามันเป็นกุ้งทะเล...55555+ ตายแหงแก๋กลับไปเป็นอาหาร

พอรื้อบ้านก็คิดว่าทุบทิ้งๆไปเพราะไม่มีที่จะวางแล้ว.....ก็รอช่างทุบ

เดี๋ยวนี้น้ำก็เก็บไว้ในแท๊งค์สเตนเลสกันหมด.....ดูทันสมัยได้น้ำเยอะ

กิจกรรมต่อไปคือเรียกรถซื้อของเก่ามาเอาของพวกพัดลมเสียๆ, โต๊ะที่ไม่ใช้ขายไป

ขนไปหมดเรียบร้อย เค้าก็หันมาถามว่าจะขายโอ่งด้วยหรือเปล่า

เงียบไป 3 วิ โอ่งมันมีราคาด้วยแฮะ......กะว่าบอกซัก 200 ก็ดีใจแทบตายแล้ว

ใบละ 1200 น้อยไปหรือเปล่า.......มึนค่ะมึน หรือมันจะไปโอ่งลายครามที่เราไม่รู้หว่า

เลยบอกว่าถามแม่ดูก่อนแล้วมาพรุ่งนี้อีกที.........ต้องหาข้อมูลซิคะ

ทำให้รู้ว่ากลุ่มโอ่งนั่นอายุเก่าแก่กว่าเรามากมาย......ซัก 70 ปี ได้เชียวค่ะ

เป็นโอ่งที่ย่าให้ไปเอามาจากที่บ้าน...สมัยก่อนเค้าคงมีกันไว้เยอะๆรองน้ำฝน

โอ....ซาเล้งพวกนี้ตาหูไวจริงๆ .......เก็บต่อไปอีกอาจเป็นวัตถุโบราณ...อิอิ

เปล่าค่ะ....ตัดใจขายไปเกือบหมด เก็บไว้เป็นที่ระลึกใบนึง....เพราะเอาไว้ก็ไม่ได้ใช้

ใบนี้ดูแสนจะธรรมดาเป็นโอ่งสีแดงๆ....แต่เค้าให้ราคาแพงกว่าใบอื่นๆที่เป็นโอ่งมังกร

.

เลยเก็บไว้ให้สาวน้อยเธอรู้จักหน้าตาโอ่งสมัยทวด...ที่คิดว่าคงหาดูไม่ค่อยมีแล้ว

ทำให้กลับมาคิดได้นะคะ...............เพราะเรามีบางอย่างที่อยู่ใกล้ๆ

บางอย่างที่ใกล้เราเกินไป....ด้วยความเคยชิน....เรามักมองไม่เห็นคุณค่า

จนกว่าจะมีใครซักคนมาชี้ให้เราเห็น....เราถึงได้รู้ว่ามีของมีค่าอยู่ใกล้แสนใกล้