ก้าวแรกสู่สังเวียน

posted on 21 Apr 2006 12:22 by jmaneekul

ใกล้จะเปิดเทอมอีกแล้วสินะคะ......ความจำของการไปโรงเรียน

ในชีวิตของความเป็นแม่เท่าที่ผ่านมา 10 กว่าปี.........

วินาทีที่ทรมานจิตใจที่สุดคือวันไหนรู้ไหมคะ

มันคือช่วงเวลาที่ต้องหันหลังให้ลูกในวันไปโรงเรียนวันแรก

และสำหรับตัวเองจะทรมานมากเป็นพิเศษด้วยหลายเหตุผลค่ะ

ที่สำคัญคือ....เราเคยอยู่ด้วยกันมาแทบจะ 24 ชม.ทุกวันตั้งแต่เกิด

ช่วงแรกของเนอสเซอรี่ส่งเธอไปไม่ได้หรอกนะคะ

อยากรู้เหตุผล...........ก็อ่านที่เอนทรี่นี้ได้เลยค่ะ

ดังนั้นเธอจะได้ไปโรงเรียนหลังจากเค้าเปิดกันไปเทอมนึงแล้ว

โรงเรียนเนอสเซอรี่นี่อยู่ใกล้บ้านมากค่ะ.....เดินไปสัก 3 นาทีก็ถึง

แม้จะทำใจมานานแล้วว่าไงๆมันก็ต้องมีวันนี้อยู่ดี.....กระซิกๆ

แต่ตอนจูงเธอไปใจไม่ดีเอาซะเลย......หวั่นใจมากกกกก

สั่งไว้หมดนะคะว่า.....ขอไปโรงเรียนครั้งแรกกับเธอ 2 คน

พ่อ...ยาย..ตา...ไม่ต้องแห่แหนไปให้กำลังใจทั้งนั้น

เดินเข้าโรงเรียนนี่....หวังสุดขีดว่าเธอจะตื่นเต้นจนไม่ร้อง

ครูเค้าให้ส่งให้พี่เลี้ยง.....พาขึ้นไปชั้นบน....คุณแม่ส่งได้แค่นี่หล่ะค่ะ

ยืนรอดูสถานการณ์สักพัก.......ตอนแรกก็เงียบๆดี...เฮ้อ...โล่งงงงง

แต่วินาทีที่ได้ยินเสียงเธอร้องไห้แล้วตะโกนหาแม่เนี่ย

ใครไม่ได้เป็นแม่แล้วได้ยินจะไม่รู้สึกจี๊ด....เท่าที่เป็นหรอกนะคะ

จะกลับก็ไม่ไหว....นั่งตะแคงหูฟังเสียงร้องไห้ต่อไป.......

สักพักคงร้องจนเหนื่อย.....เสียงก็เลยเงียบไปไม่ได้ยินอีก

ครูมาบอกขอร้องให้กลับ......ไม่งั้นเกิดเธอเห็นเข้าก็จะร้อง

เดินกลับมารอที่บ้าน.....เป็นวันที่นาฬิกามันดูเดินช้ามากจริงๆ

บอกครูเค้าว่าช่วงแรกๆขอแค่ครึ่งวันไปก่อน..จะได้ปรับตัว

รอจนถึงเที่ยงไม่ไหวหรอกค่า.....ส่งไป 9 โมง...11โมงก็ไปนั่งรอแล้ว

เธอลงมาเจอแม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม......ค่อยโล่งขึ้นมานิดนึง

วันต่อมาก็มีร้องบ้างแต่ต้องทำใจแข็งเอาไว้ทั้งที่ใจน่ะร้องมากกว่าลูกอีก

และแล้วเราก็ร่วมกันผ่านช่วงเวลาทรมานนั้นมาด้วยกันด้วยดี

เชื่อว่าทุกคนที่ได้ไปโรงเรียนก็ต้องเคยผ่านวินาทีนั้นมาเหมือนกันหมดนะคะ

ตอนเป็นเด็กน่ะจำไม่ได้หรอกค่ะแต่ตอนเป็นแม่เนี่ย....

........................ขอบอกว่าร้องมากกว่าลูกหลายเท่าค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

After browsing your blog, my own view was widened. Thanks a lot for sharing so excellent article. I am a Jordan lovers that I really like the particular collection of Nike Dunk Sb seriously. Maybe around the shoes market place you've been seen all types of Dunk Sb for instance Vibram FiveFingers Shoes No matter where we're, we must learn all the way. As this proverb says that: You're never too old to learn. Thanks for your blog.

#56 By Nike Dunk Sb (112.111.160.109) on 2010-07-23 08:28

ใช่ค่ะจำความรู้สึกตอนลูกไปอนุบาลได้ ใจเราร้องยิ่งกว่าลูกอีก

#55 By jaja (62.47.169.241) on 2009-08-24 00:36

#54 By (61.19.114.74) on 2009-08-11 12:36

คุณแม่เคยเล่าให้ฟังเหมือนกันค่ะว่าตอนไปโรงเรียนครั้งแรก เราเกาะรถติดหนึบเลย ยังไงก็ไม่ยอมไป ถึงจะจำอารมณ์ตอนนั้นไม่ได้ แต่ก็รู้ว่าร้องไห้แบบน้ำตาแตกจริงๆ

อ่านentryนี้แล้วเหมือนได้ย้อนเวลาไปตอนเราเด็กๆเลย

ป.ล.ซึ้งตรงประโยคสุดท้ายมากๆค่ะsurprised smile

#51 By ::SeaL World:: on 2007-11-16 18:27

นึกถึงตัวเองครับ ร้องไห้เหมือนกัน แต่ของผมมีย่ามาส่ง

เด็ก ๆ คงเป็นเหมือนกันหมดมั้งครับ

#50 By เจ้าชายน้อย on 2007-11-16 15:22

หายไป ...

แต่จะกลับมา ...


ใช่ไหมเอ่ย

#49 By fuxsuxlux on 2006-04-25 19:39

จำได้ว่าไปโรงเรียนวันแรก ร้องไห้
แต่พ่อก็ใจแข็ง ขับรถกลับซะอย่างนั้น

แต่เอ..จากภาพเนี่ย คุณยายแม่บ้านดีใจเลยใช่ป่าวคะ คอมพ์ของช้านเลยอ่า อิอิ
อะไรยังไง

อยากเปิดเทอมม อยากเจอเพื่อน

#47 By ♪~❤~Minmin~❤~♪ on 2006-04-23 13:15

ก๊ากกกกกกก....

ชอบรูปวันมากๆเลยอ้ะคุณยาย...
โอ๊ยยย.... ขำจนปวดท้องเยยยยย...

*ตอนเด็กๆ
คุณแม่ส่งคุณย่าไปเฝ้าที่โรงเรียนอนุบาลทุกวัน
เลยไม่เกิดเหตการณ์ร้องไห้กลับบ้าน วะฮ่ะฮ่า...
ไม่เสียฟอร์มตั้งแต่เด็กเรย...เกิ๊กส์!

#46 By MySouL on 2006-04-22 15:24

#45 By ..ศลิง on 2006-04-22 14:28

ถึงจะยังไม่มีลูกแต่ก็เข้าใจความรู้สึกของคุณแม่เหมือนกันค่ะเเต่เเม่นู๋ไม่เป็นอย่างงี้>x<"ลูกร้องอยู่คนเดียว
วาดน่าร๊ากมากเลยค่ะ
คุณลูกก็น่ารักมากเลยนะคะ^ ^
ตอนเด็กๆ เราก้อร้องนะ 5555+ ก้อดูแล้วคนเยอะๆ ไปหมด เห็นแล้วตกใจมั้ง ก้อเลย แงๆ เลย อิอิอิ แต่แอบอิจฉาตรงมีโรงเรียนใกล้บ้านนี่แหละ อย่างงี้นอนตื่นสายไปสบาย 5555+

#43 By aodness on 2006-04-22 11:21

ดีนะคุณยายยืนโบกผ้าเช็ดหน้า
ปล่อยให้สาวๆ เค้าโบกผ้าเช็ดตัวละกันเนอะ

#42 By จั่นเจา (124.120.2.110) on 2006-04-22 06:08

คุณแม่เก๋มากค่ะ

เป็นFevouriteไปเย้ว
คุณแม๋ขา คิดตึ๋งจัง

#41 By D'Day* on 2006-04-22 01:38

ฝันดีค่ะคุณยาย

ฮาจิกำลังคิดว่าจะเข้าเกมดีป่าว
เกรงว่าเข้าแล้วจะไม่ได้ออกมาง่ายๆ

#40 By @ I'm a Box @ on 2006-04-22 00:35

นู๋เคยโดนยายลืมไว้ที่รร.อนุบาลด้วยล่ะ..2ทุ่มถึงมา..วันต่อมาแกก็เลยให้พี่เลี้ยงมารับตามเดิม

#39 By Psycho Girl on 2006-04-22 00:23

เคยพาน้องไปรร.ค่ะ..อารมณ์เดียวกันเลย..สงสารมันง่าาา

#38 By Psycho Girl on 2006-04-21 23:55

เคยทำงานในโรงเรียนอนุบาล
นึกถึงภาพเก่า ๆ เลยค่ะ

พ่อแม่ แต่ละคน ชอบมาแอบ ๆ ดูลูก ๆ ด้วย
แต่ไม่ให้ลูกเห็นนะ เดี๋ยวจะร้องตาม

#37 By Fein on 2006-04-21 23:53

ง่าาา สาวน้อยน่าจ๋งจ๋าาาน

สมัยเด็กผมกํ็ดูเหมือนเป็นงี้เหมือนกันแฮะ

#36 By Firstchildren on 2006-04-21 23:19

จำไม่ได้เลยค่ะ ว่าไปโรงเรียนวันแรกเป็นยังไง
แต่พ่อแม่คงเป็นห่วงน่าดูเลยนะคะ
เด็กที่กำลังจะเติบโต มันก็ต้องก้าวข้ามอุปสรรคไปทีละน้อย (อย่างแรกก็คือการแยกจากพ่อแม่นี่หละ)

#35 By เพนจัง on 2006-04-21 23:00

หนูก็ให้แม่เฝ้าค่ะ เรียนเพลินๆ ไม่รู้ว่าแม่กลับไปแล้ว หันมาดู ก็ จะร้องไห้นะคะ แต่ .. อายเพื่อนค่ะ เลยไม่ร้องอีกเลย
อิอิ
อ่านแล้วคิดถึงคุณแม่ และ คิดถึงตัวเองตอนเป็นเด็กจังเลยค่ะ แง แง

#33 By Backpacker on 2006-04-21 21:37

เราเหมือนคุณฮาจิโกะเลย เรียนแค่อนุบาล1 แล้วได้ไปเรียนป.1เลยค่ะ
แบบว่า..คุณครูเห็นแววฉลาด
เอิ๊ก

เลยเรียนจบและทำงานที่แรกตั้งแต่อายุ20

จำความรู้สึกตอนไปอยากจากแม่ไปรรงอนุบาลไม่ออกค่ะ
รู้แต่ว่า เดี๋ยวพอสาวน้อยโตเป็นสาวกว่านี้ ...เธอจะร้องอยากอยู่กับเพื่อนๆมากกว่าอ่ะค่ะ อิอิ

ป.ล. ในเอ็กซ์ทีนนี่ ให้คุณยายเป็นที่1 ในยุทธภพเรื่องวาดการ์ตูนน่าร๊ากกกค่ะ รองลงมายกให้คุณภู...มีเพียง2คนในดวงใจ

#32 By แมวหลอน haunted cat on 2006-04-21 21:10

จำไม่ได้ซะนิดเลยหละ แต่แม่บอกว่าผมนี่ ตัววุ่นเลย ตอนเอาไปเข้า รร. เนี่ย

ว่าแต่ไอ้รูป ล่างนี่....

#31 By หมูทอดซามะ on 2006-04-21 20:56

เดกๆลิงไม่ค่อยกลัวการไป รร นะ

ชอบเสียด้วยซ้ำ

เปนเดกดื้อ

#30 By - LittleMonkey - on 2006-04-21 20:07

บล๊อคคุณยาย อ่านแล้วชวนให้นึกถึงอดีตตัวเองทั้งนั้นเลย

#29 By ม่อน on 2006-04-21 19:57

เนื้อหาเนี้ยซึ้งนะครับ


แต่รูปประกอบนี่ดิ


ก๊ากกกกกกกกกกกกกกก


สงสารสาวน้อยจริงจริ๊ง

#28 By fuxsuxlux on 2006-04-21 19:48

บรรยายลำบากเลยล่ะครับ
รู้แต่มีร้องไห้แน่ๆ

ไว้ผมมีลูก จะมาขอคำปรึกษาคุณยายแม่บ้านนะครับ
จองตัวล่วงหน้าเลยนะครับ

#27 By โก๋สิจ๊ะ on 2006-04-21 19:16

มายิ้มๆให้ฮะ

#26 By * Jetkaro ShowtimE * on 2006-04-21 19:05

จำได้ดีเลยครับตอนเด็กๆ ร้องไห้มากๆไม่ยอมไป เกาะขาพ่อไว้เลยล่ะครับ ไม่ปล่อยด้วยครับ ตอนแรกๆพ่อต้องซื้อของเล่นให้ผมก่อนถึงจะเข้าโรงเรียนได้ หรือไม่ก็ขนมอะครับ หลังๆไม่ต้องแล้วครับเล่นจนลืมพ่อแม่เลยบางที

แต่เด็กผู้หญิงนี่ผมไม่รู้นะคงคล้ายๆกันมั้งครับ แต่น้องน่ารักดีครับเพิ่งจะเห็นครั้งแรก แต่เห็นเขียนไว้ว่าตอนเลิกเรียนยิ้มมาเลยนี่ครับ คงอาการดีขึ้นแล้วล่ะครับ คุณลูกสู้ขนาดนี้คุณแม่อย่ายอมแพ้นะครับ อย่าร้องไห้นะครับ

#25 By ravender on 2006-04-21 18:56

เคยว่างๆ แล้วแอบคิดเรื่องนี้เหมือนกันอะครับ

พอคิดแล้วมันก็.....
เหงาๆ โหวงๆ หงอยๆ ยังไงก็ไม่รู้อะ

คิดไปถึงนั่น แต่ตัวเองก็ยังโสดอยู่

#24 By chim on 2006-04-21 17:05

เอ.. ผมจำไม่ได้แล้วแฮะว่าอาละวาดขนาดไหน แต่จากที่ฟังมาจากแม่ น่าจะหนักน่าดู

ภาพประกอบนี่ คุณแม่ น่ารัก น่าชัง ดีจริง ๆ

#23 By Buffo on 2006-04-21 16:59

ชอบรูปประกอบค่ะ ให้อารมณ์คุณแม่อยากเล่นคอมพิวเตอร์ อิ อิ ไม่มีใครต่อคิวหรือแซงคิว กรี๊ด คุณยายช่างวาดนะคะ

#22 By มายเดียร์ on 2006-04-21 16:32

ร้องไห้เหมือนกันครับ ตอนไปโรงเรียนวันแรกๆ

แต่ถ้าวันที่มีลูก ก็คงจะปล่อยไปเลยล่ะครับ (อาจจะนะ ถ้ามีจริงๆ ถึงค่อยรู้สึก)

ปล.อ่านแล้วซึ้ง แต่ก็ขำรูปการ์ตูนไม่หาย (คอมของชั้น.. อิๆ)

#21 By Pop L'Arc on 2006-04-21 16:11

นึกถึงตอนอนุบาลแล้วรันทดตัวเอง
ไปร.ร.วันแรกแหมวก็ไม่ร้องหรอกน่ะ
แต่มีวันนึง แหมวถือจานเข้าไปเก็บ(ไม่ได้ทานด้วยซ้ำเพราะกินไม่เป็น)
แต่ดันไปชนกับเพื่อนคนอื่นซะงั้น ข้าวหกกระจายเลยค่ะ
พี่เลี้ยงตอนนั้นโหดสุดๆ ตีแหมวไม่ยั้ง!
แหมวก็ร้องไห้แทบครึ่งวันเลย นอนร้องบนโต๊ะกินข้าวอย่างงั้นน่ะ
ตอนคนอื่นๆไปนอน ก็ยังร้องnonstopต่อไปเลยอ่ะจนกว่าคนอื่นจะตื่น
เฮ้อ...ชีวิต

#20 By Maew : แหมว on 2006-04-21 15:45

จะบอกว่าสิ่งแรกที่ตกใจมากๆ ตอนอ่านเอนทรี่นี้คือ สาวน้อยของคุณยายแม่บ้านอายุ 10 กว่าขวบแล้ว
คือหวานจินตนาการไว้ว่าคุณยายแม่บ้านเพิ่งแต่งาน เพิ่งมีลูกไม่กี่ปี อะไรแบบนี้...
เลยอึ้งไปซักพัก
เรื่องมันเหนือความคาดหมายค่ะ
*ขอเหงื่อหยด 2 รอบ* สงสัยคุณยายแม่บ้านอายุเท่าไรนะ?
ส่วนเรื่องรักลูก ติดลูก น่าชื่นชมค่ะ
แต่หลังๆ เปลี่ยนใจมาคิดคอมใช่มั้ยละ ตัวเอง

#19 By namwarn on 2006-04-21 15:44

ปกติของเด็กและพ่อแม่นะครับ ที่ต้องกลัวโรงเรียนในวันแรก
วันแรกที่เปิดเรียน คือวันที่มีเสียงร้องไห้ระงมสุด ๆ แล้วครับ
แต่ผมนี่แปลกเด็ก วันแรกนี่ก็วิ่งลงรถแล้วไปหันกลับไปหาแม่เลย
คือเขาไปเรียน แต่ผมไปเล่นนะ โรงเรียนเนี่ย

#18 By mondaytakeshi on 2006-04-21 15:24

อ่านแล้วนึกถึงวันเก่าๆ ตอนนั้นจำได้ว่าร้องไห้จิงๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า ทำไมถึงต้องร้องไห้

#17 By on 2006-04-21 14:58

อ่านแล้วยิ้ม
คิดถึงตัวเอง ที่ไม่ได้เรียนอนุบาล 2 ในตัวจังหวัด
เพราะว่าตอนแม่มาส่งเราร้องไห้จนหน้าซีด
สรุป เรียนอนุบาล 1 แล้วขึ้น ป.1 เลย (กลับเกาะพร้อมแม่ ไปเรียนโรงเรียนของแม่ที่เกาะ)
ที่เกาะไม่มีอนุบาล 2 แฮ่ๆ
แสดงว่าแม่ใจไม่แข็งพอ


คิดถึงคุณยายจังเลยค่ะ
ช่วงนี้งานเยอะมากๆ
ไม่ตีก๊อบเลยอ่ะ
จะเปิดเทอมแล้วววว
สาวน้อยจะเป็นไงบ้างน๊าาา

#16 By @ I'm a Box @ on 2006-04-21 14:49

หุหุ มองรูปแล้วอมยิ้มอ่าๆๆ ตอน 10 ปีต่อมา 555 คอมของช๊านนน สายใยแม่ลูกช่างผูกพันเหนียวแน่นดีจิงๆคะ ถ้าพ่อแม่ทุกๆคนเลี้ยงลูก ดูแลลูกดีเช่นนี้ สังคมไทยคงดีขึ้นอีกมากๆนะคะ

ป.ล. สวัสดียามบ่ายค่า คุณยายแม่บ้าน

#15 By I Still Love U on 2006-04-21 14:46

รู้สึกสาวน้อยเปิดเทอมคุณยายจะดีใจได้เล่นคอมพ์ไม่มีใครแย่ง

สาวน้อยตอนเล้กๆ น่ารักจังเลย
ความฝันอันสูงสุดคืออยากมีลูกสาวเป็นของตัวเองอ่ะ ตอนนี้ก็ได้แต่รักหลานๆ รักลูกของเพื่อนๆ ไปพลางๆ

#14 By จั่นเจา on 2006-04-21 14:45

มานั่งนึกๆ วันที่แม่พาไปอนุบาลครั้งแรก แม่พาไปนั่งที่โรงเรียนแล้วบอกว่ารออยู่นี่นะ เดี๋ยวจะซื้อน้ำหวานมาให้

เราก็เป็นเด็กดีนั่งเงียบๆ นั่งรอซักพักคุณครูก็เข้ามาหา พอบอกไปว่ารอแม่ซื้อของมาให้อยู่ คุณครูก็รับมุขด้วยการบอกว่าให้เข้าไปรอข้างใน....

ก็เลยเข้าโรงเรียนไปนั่งเงียบๆรออย่างเป็นเด็กดี เห็นเพื่อนๆเขาร้องให้กันก็นึกว่า"แม่ไม่ซื้อน้ำหวานให้อ่ะเด้...."
พอถึงเวลา

คุณแม่ก็มารับ...


นี่ซินะที่เรียกว่าหลอกเด็ก...=[]=

#13 By garun on 2006-04-21 14:11

น่าจะร้องไห้นะคะ วันแรกน่ะ ..แต่ก็ไม่มากหรอก พอเย็นก็ยิ้มหน้าบานกลับบ้านแล้ว - -"

V ^ ^

#12 By Vixen on 2006-04-21 14:11

หนูน้อยร้องไห้น่าสงสารจังเลย ทำให้นึกถึงตัวเองตอนเด็กๆคุณพ่อบอกว่า ร้องไห้ใหญ่เลย ตอนไปรร.วันแรก..

มายิ้มๆให้คุณ ยายแม่บ้าน ค่ะ

คิดถึงค่ะ..

#11 By ท้องฟ้า on 2006-04-21 13:52



คุณนายแม่บอกว่าผมเป็นเด็กดีครับ
เดินไปส่งที่โรงเรียน
บอกว่าตอนเที่ยงมารับนะ
ก็ตอบว่าครับ แล้วก็เดินไปกับครูซะงั้น
ไม่เห็นว่าจะร้องไห้ตรงไหน
เป็นเด็กเข้ากับคนง่าย
ก็ดีอย่างนี้แหละเนอะครับ

#10 By AkE on 2006-04-21 13:47

ซาบซึ้งความรู้สึกของแม่จังค่ะ

ร้องยันป.6 เลยมั้งคะ ไม่ชอบไปโรงเรียน

#9 By :: Jom :: on 2006-04-21 13:37

ขำรูปข้างบน

สาวน้อยก็น่ารักเชียว

ตอนน้อยหน่าเข้าโรงเรียนไม่เคยมีปัญหาร้องไห้อะไรกับเค้าเลย มีแต่โดนครูตี 55+

จำได้(ลาง ๆ) ว่าตอนอยู่อนุบาล อาจารย์ตีที่มือไม่รู้อีท่าไหน เล็บเปิดเลยค่ะ เท่านั้นแหละ ป่ะป๊าอาละวาดคุณครูก็ลาออก แล้วป่ะป๊าก็จับน้อยหน่าย้ายโรงเรียน

ว่าแล้วก็คิดถึงสมัยก่อนจัง สมัยที่ครอบครัวยังอยู่กันครบๆ

ยังไงก็ชื่นชมคุณยายแม่บ้านจริง ๆ ค่ะ เก่งจริง ๆ คนที่เป็นคุณแม่เนี่ย
ทำให้นึกถึงสมัยยังเยาวัย
ตอนที่เข้าโรงเรียนครั้งแรก
ร้องไห้ไม่หยุด ห่างแม่ไม่ได้
พอผ่านไป 1 อาทิตย์
แม่ไม่ต้องไปส่งและ
เด๋วนั่งมอไซด์ไปเอง

เปรี้ยวมากเลยเรา

#7 By ๏~ G♥J ~๏ on 2006-04-21 13:06

เพิ่งรู้ความรู้สึกของคนเป็นแม่นะคะ เวลาที่พาลูกไปโรงเรียนวันแรก

แต่หนูไปวันแรกก็ไม่ร้องค่ะ ไม่รู้ทำไม

#6 By ~ * ~ Sun Sun ~ * ~ on 2006-04-21 12:53

หุ---หุ---เป็นคุณแม่ที่น่ารักจังเลยค่ะ
((ทำไมแม่เราไม่เปงอย่างนี้บ้างหว่าY^Y))
เหอะๆแต่นู๋จำได้ว่าตอนไปโรงเรียนวันแรก(ไปรถประจำด้วย)ไม่ร้องไห้เลยสักแอะ ^^! แถมพูดกะคนขับซ๊ะ ---อิ อิ
แม่ยังแปลกใจเลย

#4 By i_moo_amP on 2006-04-21 12:46