ความทรงจำที่ไม่จาง
posted on 23 Feb 2006 18:24 by jmaneekul
ไม่กี่วันมานี้ได้ไปเป็นคุณแม่หน้าบาน
สาวน้อยเธอได้รับเกียรติบัตรเรียนดีเยี่ยม
เออทั้งๆที่เขียนโดจิน Y อยู่ทุกวันนั่นหนะนะ..เหอเหอ
เป็นแม่ไหนๆก็ต้องปลื้มนิคะ..ถ้าหนูมาอ่านก็..อ่ะนะ
แต่ยัง...ยังไม่หมดค่า มันมีที่ปลื้มไปกว่านั้นอีก
เพราะ...เราเรียนโรงเรียนเดียวกันทั้งแม่และลูก
ใครมันจะนึกว่าเรายังจะได้ครูประจำชั้นคนเดียวกันอีก
ตั้งแต่มีชีวิตเป็นนักเรียนมา..เป็นครูที่รักมากที่สุดซะด้วย
วันที่ไปเจอครูก็ไม่ค่อยแน่ใจนัก...30กว่าปีเชียวนั่น
ตั้งแต่จบชั้นประถมปลายก็ออกจากโรงเรียนแล้วก็ไม่ได้กลับไปอีก
ทั้งที่โรงเรียนอยู่ใกล้บ้านค่อดๆเลย...กลัวครูว่าอ่ะค่ะ
ถามสาวน้อยว่าครูใช่ชื่อนี้รึเปล่า...ก็ใช่นะแต่ ครูเปลี่ยนนามสกุล
แหงหล่ะ..สมัยที่สอนน่ะสาวพริ้ง..ตอนนี้จวนเกษียณ
จดจดจ้องๆอยู่จะเอาไงดี..ครูจะจำได้ไหมหว่า
นักเรียนของครูมีไม่รู้กี่ร้อยคน แล้วก็ไม่ได้เจอเลย
เดี๋ยวบอกว่าจำไม่ได้หล่ะ.....เศร้าตายเรา
วันหนึ่งเจอครูเป็นครูเวรที่หน้าประตูโรงเรียน
เอาฟระ...รวบรวมความกล้า...เดินเข้าไปหาครู
ครูขาจำหนูได้หรือเปล่า.....พยายามทำหน้าเด็กสุดฤทธิ์
เผื่อครูจะจำได้.......ครูมองหน้าซักพัก..ติ๊กตอกติ๊กตอก
ครูบอกทั้งชื่อเล่น...ชื่อจริง..นามสกุล..
แล้วดึงเข้าไปกอด....กรี๊ซซซซซซซ
น้ำตาแทบหยดแหมะเลยค่า...ปลื้มแบบปริ่มใจเลย
กลับมานึกตอนนี้....30ปีกว่าครูจำได้นี่พฤติกรรมเราคง....
ก็ใช่หรอกนะคะ....เป็นเด็กเรียนดีไงคะแต่พฤติกรรมไม่ค่อยดีค่ะ..แหะแหะ
ชอบเถียงครูค่ะ.....เวลาสอนก็คุยแบบเป็นที่เลื่องลือ
เทอมแรกสอบได้ที่ 1 คางคกขึ้นวอค่า.....อิอิ
คราวนี้ชวนเพื่อนคุยในห้องดับเบิ้ลไปอีก 3 เท่า...ยังไงก็เรียนดี
เทอมสองก็แห้วรับประทานแถมคางคกแทบกลิ้งลงจากวอเลย
ตกมาเป็นที่8.....ครูไปหาแม่ที่บ้านเลยค่ะ....กระซิกๆ
มีหลักฐานที่เก็บไว้ด้วยค่ะ....จะเห็นว่าครูเน้นคุยเก่งขึ้น
.
ครูมาบอกว่าถ้าตั้งใจเรียนขึ้นครูจะมีเซอร์ไพรส์..และครูจะดีใจมาก
โอเด็กป. 1 ตอนนั้น......แค่ครูไม่ว่าก็บุญแล้ว
ไม่เปิดเผยตอนจบหรอกนะคะ.....แต่ได้รางวัล
ครูให้ตุ๊กตากระดาษจากเมืองนอกอย่างหรู..รักมาก
คอขาดไปหลายหนก็ต่อสก๊อตเทปเอาไว้จนคอแข็งปั๋ง
มาหายตอนย้ายของเมื่อไม่กี่ปีมานี่เอง....หาไม่เจออีกแล้ว
ตั้งแต่นั้นมาถึงจะคุยแค่ไหนแต่ก็ตั้งใจเรียนเพราะไม่อยากทำให้ครูเสียใจอีก
วันที่ไปหน้าบานกับสาวน้อย..เจอครูอีก
ครูมารับโล่ที่สอนนักเรียนมาครบ 40 ปีและก็เกษียณอายุ
ครูเข้ามากอดตามเคย...แล้วบอกว่าครูจะได้พักแล้ว
อยากบอกว่าครูขา..........ถึงครูจะอยู่ที่ไหนหนูก็ไม่เคยลืมครูเลยค่ะ
อย่างน้อยที่ปลื้มที่สุด...หนูก็ได้กลับมากอดครูอีกครั้ง
ครูได้พักแล้วนะคะ.......หนูเคยทำครูเหนื่อยและเสียใจไปแล้ว...ขอโทษจริงๆค่ะ
อ่านเกือบจบแล้วอยู่ๆก็น้ำตาคลอซะงั้น
หนูมีครูอยู่หลายคนที่เคารพค่ะ
ตั้งแต่ประถมจนมัธยม
ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกท่านเป็นอย่างไรบ้าง
อยากกลับไปเยี่ยมจังเลยค่ะ
#1 By *บลาสต์ on 2006-02-23 18:43