ยายแม่บ้าน

เวลาเรียนชอบนั่งตรงไหนกันคะ

ขั้นแรกจะขอจองที่ริมหน้าต่างก่อนเลย

เวลาเบื่อหน้าอาจารย์จะได้มองไปไกลๆ..อิอิ

ก็เพราะชอบมองออกนอกหน้าต่างนี่แหล่ะค่ะ

ก็เลยได้มองอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยอยู่หลายปี...

สมัยมัธยม..โรงเรียนอยู่หัวมุมอนุสาวรีย์

มองออกไปก็เห็น...นึกภาพสิคะ

พานรัฐธรรมนูญ กะเสา 4 ต้น

และรถที่วิ่งกันขวักไขว่เป็นวงกลม

เท่าที่จำได้ไม่เคยได้ไปสัมผัสตัวอนุสาวรีย์เลย

ได้แต่มอง..ก็แค่นั้น...

ช่วงที่เรียนเป็นช่วงการเมืองสับสน

เลยได้เห็นกิจกรรมหลากหลายรูปแบบที่อนุสาวรีย์

ได้เจอตอนปฏิวัติ...หลายครั้ง...

เลยออกไปอีกนิดก็เป็นถนนราชดำเนิน

ถนนสุดฮิตของเด็กๆสมัยวันเฉลิม

ตกหัวค่ำ..แก๊งค์เด็กที่บ้านจะต้องรวมตัวกัน

แล้วให้ใครสักคนพามาดูไฟที่ถนนนี่

ใครไม่ได้มาดูไฟแสนอลังการวันเฉลิม

จะเป็นเด็กที่เชยมากเลย..แต่บางปีนั่งมาก็หลับซะก่อนค่ะ..หุหุ

กิจกรรมอันแสนสยดสยองประจำวันคือ...

การข้ามถนนราชดำเนินนี่หล่ะค่ะ

ด้วยถนนมันกว้างมากแล้วรถก็เยอะ

จะข้ามทีต้องพยายามหากลุ่มไว้ก่อน

จะได้มีเพื่อนตายหมู่ไงค้า..5555

ยังใช้ชีวิตผ่านไปมาที่นี่อยู่อีกหลายปี

เพราะได้เรียนมหาวิทยาลัยในละแวกนี้อีก

ราชดำเนินเดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปเย้อะ

จำได้ว่าตึกเตี้ยๆที่ติดกับโรงเรียน

มันชื่อไนท์คลับอเลกซานดร้า

มองจากห้องเรียนก็เห็นทุกวัน

นึกสงสัยว่าตึกไรฟระไม่เห็นมีคนเลย

มารู้ทีหลังว่าเค้าเปิดกันตอนกลางคืน

เดี๋ยวนี่ก็กลายเป็นร้านแมคโดนัลด์ไปเรียบร้อย

อีกฝั่งเป็นร้านศรแดง...ตอนนี้ก็ยังอยู่

แต่อารมณ์ต่างกันลิบลับกับสมัยนู้น

ศรแดงสมัยก่อนเป็นร้านหรูมาก..

แล้วจะมีที่นั่งเป็นระเบียงวงกลม

ยกระดับจากฟุตบาธ..กินไปมองอนุสาวรีย์ไป

เหมือนนั่งริมถนนแบบเมืองนอกเลย

แล้วก็ยังมีไนท์คลับโลลิต้า...มูแลงรูจ

ที่สลายไปกับกาลเวลาหมดแล้วค่ะ

ทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนแปลงไปนิคะ

เพราะวันนี้เป็นวันรัฐธรรมนูญ..

ได้เห็นรูปอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยอีกครั้ง

เหมือนได้กลับไปนั่งมองนอกหน้าต่างตอนเรียน...

สมัยนี้ดูอนุสาวรีย์ต้องดูจาก Google Earth ค่า..อิอิ