ยายแม่บ้าน

เอาสาวน้อยมาให้คุณน้าๆเชยชม

ตอนนี้เธอกลายเป็นสาวแว่น(สเปคพี่ภูนี่นา)ไปเรียบร้อยเสียแล้ว

สาวน้อยเธอมีเรื่องมากมายตั้งแต่เล็ก

เรื่องที่ประหลาดสุดๆจนแม่นึกว่าเธอเป็นพวกเด็กต่างด้าวไม่ใช่ต่างดาวนะคะ..กร๊าก

..........คือเธอไม่ยอมพูดค่ะ

เด็กบ้านไหนๆเค้าก็จะเริ่มพูดกันตอนสักขวบ

เธอก็เริ่มเหมือนคนอื่นๆด้วยคำว่าหม่ำค่ะ

หนอย..ไม่ใช่แม่นะคะ กะยังไงคำนี้ต้องพาชีวิตรอดแน่

แต่ก็ดีใจนะคะ ว่าคงมีคำที่2 เป็นแม่น่า

ไม่มีค่ะ...คำที่2 ไม่โผล่ออกจากปากเธอเลย

ขวบครึ่งก็แล้ว เธอก็ยังมีแค่หม่ำ

คราวนี้แม่เริ่มหวั่นไหว....ลูกใครๆเค้าก็พูดกันเข้าประโยคกันหมดแล้ว

คนที่ประสาทกว่าแม่ก็คือตากับยาย

ตาจะคอยเคาะประตูทุกครั้งว่าเธอหันตามมั้ย

สรุปได้ว่าหลานฉันหูไม่หนวก...แต่ก็เคาะอยู่ทุกวัน

จน 2 ขวบค่า....ก็ยังไม่มีคำที่2 มาอีก

เริ่มหาข้อมูล..เพื่อนบอกลูกแกออทิสติกแน่เลย

ไปถามหมอ.....หมอบอกไม่ใช่หรอก..เค้าก็จ้องหมอตาไม่กระพริบอยู่นี่

คือถ้าเป็นออทิสติกเค้าจะหลบสายตาคนค่ะ

ฟังอะไรก็เข้าใจหมด...พุดด้วยก็ดูรู้เรื่องดี..สั่งให้ทำอะไรก็ทำได้

........แต่ทำไมไม่พูดหว่า.............

แม่มันแย่งพูดไปแน่เลย....ก็เลยไม่ต้องพูดอะไร...เพื่อนมันว่าอีก

พอ 2 ขวบครึ่ง ปีนั้นมีสุริยคราส...ยายเสนอไอเดียแล้ว

เดี๋ยวจะให้ไปยืนอธิษฐานตอนคราสเข้านะ

เริ่มเล่นคุณไสย.....แต่ก็ทำไปนะคะ..อิอิ

ยังไม่ได้ผล...มาตรการใหม่ของยายมาอีก

ต้องใช้แบบที่เค้าเลี้ยงนกขุนทองให้มันพูด

ตายหล่ะวา .....นั่นมันขูดลิ้นกันเลยนะ

โชคดีที่ยังไม่ทันยายจะลงมือ.......

อยู่ดีๆเธอก็ออกมาเป็นประโยคเลย..แม่แทบลงไปนอนดิ้น

แต่เป็นสำเนียงฝรั่งพูดไทย..คู้นแหม่...คู้นพอ

ถ้ามีพี่เลี้ยงฝรั่งก็ว่าไปอย่าง..นี่ก็อยู่กับแม่ 24 ชั่วโมงง่ะ

โอ้...เหอๆ....แต่แม่เปิด CNN ทิ้งไว้ทั้งวันค่า ( แงแง ผิดไปแล้ว)

จำได้ว่า 2 ขวบ 8 เดือนพอดี....

หลังจากนั้นเหรอค้า...........ชีวิตไม่มีสายกลาง

เธอพูดไม่หยุด.....เหมือนเปิดวิทยุไว้ตลอดวัน...ไม่หยุดจริงๆนะคะ

แทบอยากจะร้อง...ขอแบบธรรมดาๆก็พอนะหนู

ปัจจุบันถ้าแม่เป็นนกนี่คงเฉาตายไปแล้วเพราะพูดไม่ทัน ....แต่ก็ต้องฟังอยู่