ยายแม่บ้าน

ไม่กี่วันแม่สาวน้อยที่บ้านสร้างเรื่อง ปวดหัวมึนตึ๊บ มันช่างเป็นวันที่สุดเซ็งจริงๆ แค่นึกก็...

วันนั้นก็ไปรับกันตามปรกติ คอยแล้ว 4 โมงก็แล้ว ฝนมันก็จะตก แล้วต้องมาตกเวลาราชการซะด้วย สักพัก เธอวิ่งมาบอก ครูให้ส่งเย็บเล่มวิชา นาฎศิลป์วันนี้ ม่ายงั้นโดนหักคะแนน ( เรื่องคะแนนสำหรับเธอเรื่องใหญ่ค่ะ ) แม่ก็บอก อูยคะแนนเดียวเองไปเหอะ เธอก็ไม่ยอม หนูไม่มีกระดาษกาวผ้าน่ะแม่ ไปซื้อก่อน
แล้ววันนั้นมันก็เป็นวันจันทร์ ใครเค้าจะมาขายของหน้าโรงเรียน จะได้เสียเงิน 2000 สิ
มันก็ย่อมไม่มีขายเป็นธรรมดา
แม่ไปซื้อที่ร้านใหญ่กัน เอากะเธอ
เอ๊ย เรามีเรียนเปียโนกันนะ
แปปเดียวน่า
ก็เดินกันไป ซื้อเสร็จ ต้องเย็บเล่มอีก เจ้า ที่เย็บก็เย็บแบบหนาๆไม่ได้ ต้องเย็บทีละนิด
เสร็จแล้ววุ้ย นึกอยู่ในใจ
เพื่อนฝากมาส่งด้วยแม่ เค้าไม่มีกระดาษกาว
มันต้องจัดการของเพื่อนให้เสร็จอีก
กว่าจะเสร็จไม่ต้องลงไม่ต้องเรียนมันแล้ว
กลับไปส่งฝนก็ตก เธอก็ไม่สนใจ วิ่งไปเพราะกลัวไม่ทัน
ยังไม่ได้บอกเลยว่าจะมาเจอกันตรงไหน
เอาละสิ เธอหายจ้อย รอแล้ว รอ อีก
ไม่มี ไม่มี ทำไงดีหว่า
โทรไปบอกครู ไม่ไปแล้วนะคะ
สักพัก ครูโทรบอก นี่ไง มาแล้ว
คราวนี้ ก็งงสิ
ไรครู รอลูกอยู่นี่ไง
แล้วคุณเธอก็เม้าสิ หนูนั่งรถมาเองง่ะแม่
คราวนี้ก็โดนน่ะสิ ปรอทปรูดเลย
ทำไมไม่โทรหาก่อน ไปเองได้ไง ฯลฯ
เธอก็ขอโทษ หนูไม่ทำแล้วแม่
ยังดียังดี เค้าไม่พาไปไหนน่ะเนี่ย ฝนก็ตก
แต่อย่างน้อยก็เป็นประสบการณ์ชีวิตเธอ คราวหน้าคราวหลัง สติควรจะมีก่อน เฮ้อ